Beschrijving

‘Het enige in het leven wat we weten is dat we dood gaan,’ zei ze.En ze keek me verbitterd aan.Ik moest haar gelijk geven en liet haar uitpraten.Hoeveel uren wordt er niet gesproken, geklaagd over ziekte, lijden, angst (voor de dood). Vanuit mijn eigen leven en mijn ontmoetingen met mensen heb ik als dichter geprobeerd dat veelkoppige monster te verkennen en af te tasten.Krokus in de winterToen het lichaam zo ziek wasen bij onderzoek bleek hoe organenzo mooi, maar o zo broos zijn,toen de geest helder wilde blijven,omdat het lijden zo afmat,omdat ophoesten de pijn vergroot,toen wilde je wel evendie krokus zijn, winters,maar bloeiend in de grasmat.